Archiwum > Numer 531 (11/2017)
Autorytety i celebryci
W drodze 2017, nr 11
Jak żyć w świecie, w którym miejsce autorytetów zajmują celebryci? Jak w takich warunkach tworzyć duszpasterstwo akademickie? Socjolog Tomasz Sobierajski przekonuje, że życie bez autorytetów jest możliwe. Ksiądz prof. Andrzej Draguła zastanawia się nad większą popularnością katolickich idoli niż wykształconych teologów. Duszpasterz akademicki Janusz Pyda OP uważa, że nie ma sensu pytać, czy duszpasterstwo akademickie jest jeszcze dzisiaj potrzebne - trzeba raczej zadać pytanie jakie ono ma być. O swoich doświadczeniach zdobytych w DA opowiadają Eliza Litak i Natalia Chromińska. W drugiej części numeru znajdziemy dwa teksty poświęcone pamięci o zmarłych. Prof. Zbigniew Mikołejko tłumaczy, że nasza kultura potrzebuje cmentarzy, zaś Tomasz Grabowski OP odpowiada na pytanie czy jest sens zamawiania mszy św. za zmarłych. Wojciech Ziółek SJ, który od dwóch lat pracuje na Syberii, w parafii większej niż Polska opowiada w co wierzą potomkowie polskich zesłańców, dlaczego nikomu nie przeszkadzają wszechobecne ulice Lenina i Dzierżyńskiego oraz co jest największą trudnością dla misjonarza. W cyklu o początkach chrześcijaństwa Maciej Zachara MIC opowiada o tym, czy odnaleźlibyśmy się na mszy świętej w starożytności. Mateusz Przanowski OP broni maksymy memento mori. Ks. Grzegorz Strzelczyk zastanawia się jak kształcić przyszłych duchownych. W numerze znajdziemy również: recenzje, felietony i dominikańskie komentarze do niedzielnych czytań.

rok wydania: 2017
liczba stron: 152
       DOSTĘPNE FORMATY:

       E-WYDANIE:





Wstępniak
Roman Bielecki OP


Rozmowa w drodze


Autorytety i celebryci
Tomasz Sobierajski, Tomasz Maćkowiak

Dorosły, dojrzały człowiek nie powinien zbyt łatwo ulegać autorytetom, czy też zbyt rozpaczliwie ich szukać. Musi umieć żyć i myśleć samodzielnie. Ale potrafię sobie wyobrazić, że wielu emocjonalnie dojrzałych ludzi potrzebuje autorytetów.

Andrzej Draguła, Katarzyna Kolska, Roman Bielecki OP

Jeżeli nie rozumiemy, dlaczego mamy przestrzegać takiej czy innej normy, to przyjdzie moment, że nie będziemy jej przestrzegać. Bo w imię czego mamy to robić? Ślepego posłuszeństwa?

Janusz Pyda OP

Dzisiejsze duszpasterstwo akademickie musi być jakieś. Może być dominikańskie, jezuickie, franciszkańskie, artystowskie, charytatywne albo biblijne, ale musi mieć swój wyraźny charakter, smak, zapach i kolor.

Krzysztof Popławski OP
Pamiętam jednego z braci duszpasterzy, który się zastanawiał, czy warto robić spotkanie dla pięciu osób, i moje zdziwienie, że przecież chodzi o każdego człowieka z osobna, a nie o grupę, choćby nie wiem jak wielką.

Eliza Litak
Celem duszpasterstwa akademickiego jest formowanie dojrzałych chrześcijan a jeśli ktoś nie lubi nadużywanego w duchowym żargonie słowa "formować", możemy to nazwać po prostu pomocą w rozwijaniu wiary i odnajdywaniu swego miejsca w Kościele.

Natalia Chromińska
Nasz duszpasterz miał niezwykłą umiejętność obdarowywania ludzi nową tożsamością. Mawiał, że "wyzwanie zawsze rodzi nowego człowieka, a ludzie, którzy się boją i uciekają przed wyzwaniami, muszą zwiędnąć".



Pamięć o bliskich


Początki chrześcijaństwa


Orientacje


Felietony


Pytania w drodze
Mateusz Przanowski OP


Dominikanie na niedziele
Facebook