ZNUDZENI RUTYNĄ
Nie jest prawdą, jakoby nowe formy religijności stanowiły całkowite zerwanie ze starymi formami, takimi jak tradycyjna droga krzyżowa, róże różańcowe... Stanowią raczej ich twórczą interpretację.

FOT. ANGELLO LOPEZ / UNSPLASH


Jeśli czytelnikom „W drodze” zdarzyło się ostatnio rozmyślać o przyszłości form wiary, to dobrą okazją mogły być Światowe Dni Młodzieży, które odbyły się w Polsce latem 2016 roku. Stanowią one ciekawy materiał badawczy dla socjologów religii, ale powinny być także materiałem do pogłębionej refleksji dla duszpasterzy i zwykłych wiernych. Mieliśmy bowiem do czynienia na ulicach polskich miast z barwnym przemieszaniem starych i nowych form pobożności z całego świata: gestami, tańcami, śpiewami, świadectwami, pokazami różnych sztuk i licznymi formami ekspresji religijnej.

Pogłębione badania socjologiczne fenomenu ŚDM1 pokazały, że przeżycia uczestników były bardzo różnorodne i bogate. By użyć sformułowania znanego antropologa Victora Turnera, przestrzeń ŚDM była przestrzenią „liminalną”, w której pojawiały się tematy ostateczne, dotyczące sensu życia i spraw nadprzyrodzonych. Wypowiedzi uczestników wskazują na unikalność tego doświadczenia, szczególnie jeśli porównamy je z codzienną rutyną religijną. Specyficzne warunki i kontekst spotkania stworzyły nagle „okazje wiary”2. Młodzi byli zmęczeni, zmagali się z rozmaitymi problemami, ale jednocześnie całkowicie zapominali o sobie na rzecz bycia z innymi, których oswajali i przez których sami byli oswajani. To „zapomnienie o sobie” miało walor intensywności, która także otwierała ich na głębszą, religijną interpretację tego doświadczenia – widzieli w gościach osoby, które przyjechały do nich zgodnie z wolą Boga, i czuli się odpowiedzialni za to, aby Bóg w tych spotkaniach był obecny.

 

(...)

Dostęp do treści serwisu jest płatny.


Aby wyświetlić pełny tekst musisz być zalogowany
oraz posiadać wykupiony dostęp do tego numeru.


Maria Rogaczewska - dr socjologii, specjalizuje się w badaniach z zakresu socjologii religii, społeczeństwa obywatelskiego, przemian więzi społecznych, rozwoju wspólnot lokalnych. Prowadzi też badania jakościowe, ewaluacyjne i pracuje jako analityk na zlecenie instytucji publicznych i pozarządowych. Współtworzy Centrum Wyzwań Społecznych przy Instytucie Studiów Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego. Jest członkinią Zespołu "Laboratorium Więzi", publikowała m.in. w "Więzi", "Znaku", "Tygodniku Powszechnym". (wszystkie teksty tego autora)

     


zobacz także

SZABATOWA DUSZA

Powrót judeochrześcijaństwa

Wołanie Godota

MOŻECIE MIEĆ

Papierowy Chrystus


komentarze



Facebook